ağır roman

" Ne yaptığını sanıyorsun sen?" 

" Ne yapıyorum ben?" 

" Bu kadını burada daha fazla görmek istemiyoruz. " 

" Sen de arkadaşına katılıyor musun?" 

Sırtımdaki ilaçlama çantasını yere bıraktım. Garajın kapısını doğru ilerledim. Her şeyin bu kadar karmaşık bir yapıya kurban gitmesine göz yumuyordum. Ben de normal insanlar gibi sıradan, basit bir hayat süremez miydim? Arkamdan gelen iki deliye rağmen bu sıradanlığı kendime kazandıramaz mıydım? Garajın kapısını uzaktan kumandanın yardımıyla kapattım. Köşeye sindim. Gözlerimin içinden kendime dair akan nefretimi simgeleyen gözyaşlarımı yüzümün o buruşmaya yakın derisinden aşağı doğru bıraktım. 

" Katılıyorum. " 

Yüzümü üstümdeki kirlenmiş kazağa sildim. Burnumun akıntısını bir türlü durduramıyordum. 

" Neden?" 

" Neden mi? Yaptıklarına şahitlik ettiğinde seni enseletmek için elinden gelen her şeyi yapmaktan bir an olsun tereddüt duymayacak bir yılanı koynuna almaktan korkmuyor musun?" 

Gülmeye başladım. Yüksek sesle bütün yeryüzüne haykırır vaziyette güldüm. Parmaklarımla gözümün önünden geçen yaşları sildim. Merdivenden kendimi yukarıya attım. Dün öldürdüğüm adamların haberlerini takip etmeye başladım. Ölmeyi hak etmiyorlardı. Ölüm, hak edilmezdi. Adaletin bu denli göreceli olduğu bir yeryüzünde yaşamaya olan bu garip tutkumu vicdanlı bir insana dönüştürmeye çalışmanın aptallığını içimde yaşamaya devam edecektim. Adalet sağlamıyordum. Elimde olsa bile adaleti sağlamak yerine eğlenmeyi tercih edeceğimi biliyordum. Her şey istediğim şekilde ilerliyordu. Bıçakta bulunan parmak izi, yüksek doz... Kahkaha atmaya başladım. Sistemin küçük bir açığını bulmanın keyfini içimdeki karanlıkla beraber sürüyordum. Sistem açığı. Mutfaktaki sandalyeyi köşeye çektim. Anlamsızlığın içinde kaybolmak yerine kendime yeni bir anlam bulmak ve bulduğum o anlama tutunmak için fikir sahibi olduğunu sananların fikirlerine göz gezdirmeye başladım. Kahve bardakları, dumanla kendini barıştırmaya yakın küçücük bir oda, yalnızlık... Her şeyin bittiğinde bile yanıma kalacak olan tek şey bendim. Kitabın sayfalarını çevirirken kendimi halının üzerine uzanmış vaziyette buldum. Kapının çalmasıyla kapanmak üzere olan gözlerim fal taşı gibi açıldı. Aniden ayağa kalktım. Zaman hiç beklemediğim bir şekilde ilerlemişti. Kapıyı açtım.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ağır roman

Kahve makinesini yanıma alıp odama gittim. Herhangi bir film. Beni gerçeklikten uzaklaştıracak, ne yaptığım konusunda fikir sahibi olmayacağımı sağlayacak bir film arıyordum. Gecenin ilerleyen zamanlarında kendimi yine o karanlık sokaklara atacaktım. Düşüncelerimle baş başa kaldığım gündelik hayatımda insanlarla baş başa kalmayı gereksiz bir eğlence olarak görmeye başladım. Yedinci Mühür. Çağın gerektirdiği ruhsal boyuttaki travmaları anlatan, inançsızlığın getirdiği o boşluğu hiçbir şeyin dolduramadığını gösteren bir filmdi. İnançlarımız bize ne kazandırıyordu? Herhangi bir tanrı adaletsizliğin eşiğinde kalmış gezegene ne gibi bir adalet getirecekti? Bilmiyorum. İnançlarla ilgilenmiyordum. İçimde sönen iyiliğin yerini spontane gelişen hayat örgüleri almıştı. Bu garip tesadüfe eşlik etmenin getirdiği ıstırabı taşımanın yorgunluğuyla filmi izlemeye başladım. Cinayetin nereye gideceği hala aklımın bir köşesinde olan soru işaretlerinden biriydi. Kahvemi sağ elime, sigaramı sol elime aldım...
Devamı

ağır roman

" Zil sesin çok garip. "  Zarafetiyle gözümü boyayan bir elbiseyle kapımın önünde dikiliyordu.  " Bu sesi ilk defa duymuyorsun. "  Hafif bir tebessümle " Akşam beni bahçeye mi götüreceksin?"  Şaşkınlıkla gözünün içine baktım. Uykudan yeni kalkmış bir ölü olmanın zorluğuyla ne dediğini pek anlayamadım. Gözünü üstümdeki kıyafetlere dikmişti. Bana küçük çocuklara soruları cevaplaması için verilen ipuçlarından vermişti. Tebessüm ettim. " Beş dakika içinde her şey düzelir. İçeri gelsene. "  Eve girmesinin ardından odama gittim.  " Mutfakta kahve makinesi var. Kafana göre takıl. " Odaya girdim. Kapının arkasında karşıma çıkan alt kişiliğimle yüz yüze geldik. Boğazıma sarıldı.  " Ne yapıyorsun sen? Bırak beni. "  " Aynı soruyu ben sana soracaktım. Asıl sen ne yapıyorsun? Bu kadının burada bu kadar rahat etmesine nasıl izin verirsin? "  " Boğazımı bırak. "  " Seni sırtından vuracak ilk insana sırtını açtın. Ge...
Devamı

hiçliğe varmak

Merhaba x. Saat ikiye yaklaşıyor. Tarihin önemsiz olduğu günlerden birindeyim. Uzun süredir anonim olan sana anlatmaya çalıştığım varoluş sürecimin sonuna gelmiş bulunmaktayım. Ayın o beyazlığı gözlerimin önünde. Balkonumdayım. Dünya mesaisini bitirmiş insanlar artık gizli, ahlaksız sandığı ihtiraslarının dışında tamamen sükunete ermiş vaziyette. Şüphesiz bir suçlu bulmak zorunda değilim. Ölümün suçu yok. İlk defa kendi irademin olduğuna tanıklık etmeme çok az bir süre kaldı. Bir önceki yazımda hayata tutunmaya çalışıyor olduğum yanılgısına kapıldım fakat avucumun içinde kayıp giden hayatı inşa ettiğimin farkına vardım. Her şeyin bana uygun olmadığı bir gezegenin içinde yaşamaktan fazlasıyla yoruldum. Artık çözüm yolu aramak yerine bütün yolları kapatmayı tercih ediyorum. Kendi dışımda kalanları kabul ederken kendimi reddetmekten başka bir çarenin olmadığına tanıklık ettim. Dünya sizlerin olsun. Ben artık ölümden kaçmaktan feragat ediyorum. Sandalye, ip ve tavan. Nasıl bir üçleme olur?...
Devamı