Yazar Fuat ADIGÜZEL

Merhaba x. Acı nedir? Vücudumuzu ele geçiren acıların muhakkak bir şekilde çözümü varken ruhumuzu ele geçiren acıların çözümünü bulmak oldukça güçtür. İlerleyen yaşımda bu kadar takıntılı bir ruha sahip olacağımı hayal etmemiştim. Oldum. Ölüm hiçbir zaman istenmeyen bir olay değildir. Ölüm. Artık sabah kahvaltılarının yapılmadığı, gün yüzünü görecek bir yüzümüzün olmadığını hissedemediğimiz o an fark edilir. Hafızalarında yer edindiğimiz insanların birer birer yok olmasıyla var etmek için bir ömür verdiğimiz kimliğin aslında ne kadar önemsiz olduğunu fark ederiz. Kimliksiz kalmak ne tuhaf bir şey. Hiç böyle olacağını düşünmemiştim fakat olacak. Ölümden sonrası içinse henüz net bir fikrim yok. Algılarımın dahilinde gerçekleşen yaşamın algılarımın elimden koparılmasıyla nasıl şekillenecek olacağı hususunda efsaneler, mitolojiler, dini kaynaklar dışında bir fikrimin olmadığı tek gerçektir. Üzerime etki edecek o gücün etkisini kabullenmekse uzak bir yaşamda bir gün karşıma çıkar umarım. Ta...

Merhaba x. Saat ikiye yaklaşıyor. Tarihin önemsiz olduğu günlerden birindeyim. Uzun süredir anonim olan sana anlatmaya çalıştığım varoluş sürecimin sonuna gelmiş bulunmaktayım. Ayın o beyazlığı gözlerimin önünde. Balkonumdayım. Dünya mesaisini bitirmiş insanlar artık gizli, ahlaksız sandığı ihtiraslarının dışında tamamen sükunete ermiş vaziyette. Şüphesiz bir suçlu bulmak zorunda değilim. Ölümün suçu yok. İlk defa kendi irademin olduğuna tanıklık etmeme çok az bir süre kaldı. Bir önceki yazımda hayata tutunmaya çalışıyor olduğum yanılgısına kapıldım fakat avucumun içinde kayıp giden hayatı inşa ettiğimin farkına vardım. Her şeyin bana uygun olmadığı bir gezegenin içinde yaşamaktan fazlasıyla yoruldum. Artık çözüm yolu aramak yerine bütün yolları kapatmayı tercih ediyorum. Kendi dışımda kalanları kabul ederken kendimi reddetmekten başka bir çarenin olmadığına tanıklık ettim. Dünya sizlerin olsun. Ben artık ölümden kaçmaktan feragat ediyorum. Sandalye, ip ve tavan. Nasıl bir üçleme olur?...

Merhaba x. Ruhumun karanlık taraflarını dizginlemeye başladım. Yıkıcı bir çöküntüyü evimin çatısını kaybederek atlatmaya çalışıyorum. İnsanları kendi isteğim kümeye girmediği için suçluyorum. Eminim hepsinin aptalca bahaneleri vardır. Bütün iyilikler insanlarınken bütün kötülüklerin başkalarının olması kadar riyakar bir yapılanmayı daha önce hiçbir yerde görmemiştim. Herkesin neden çocuk kalmak istediğini şimdi daha iyi anlıyorum çünkü yetişkin oldukça sadece fiziksel olarak büyümekle kalmıyor aynı zamanda fikirsel olarak büyüyorsun. Bu da ister istemez bir çöküntü yaratıyor. Ruhları temiz kalmış her insanın yaşı ilerledikçe Dünya adına pek umut edeceği bir düzende yaşamadıklarını anlıyorlar. Dünya temiz değil fakat bu tamamen kirli olduğunu göstermiyor. Bir ata bakıp eşek görmeniz imkansızdır. Aynı şekilde bir eşeğe bakıp at göremezsiniz. İyi bir bakış açısı oluşturmak için hem eşeklere hem de atlara bakmamız gerekiyor fakat ikisinden birine yoğunluğun kayması bizleri ya karamsar ya d...

Merhaba x. Gün geçtikçe kendi içime daha çok hapsediyorum kendimi. Artık mevcut yapılanmaya yabancı kalmışım gibi hissediyorum. Nasıl bir yabancılık? Hücrelerime kadar inen farkındalığın acısını çekiyorum. İstemediğim bir Dünya. Garip bir yapı. Ellerimizde nükleer bombayla " Savaşa hayır!" diyoruz. Artık okuma yazma bilmiyorum. Gösterişin her türlüsünü yapmaktan kendimi alıkoyuyorum. Para için mücadele etmiyorum. Amaç haline gelen bir sermayenin hiçbir insani dürtüye faydası olacağı kanaatinde değilim. Zamanımı doldurmayı bekliyorum fakat artık eskisi kadar depresif, umutsuz bir vaka değilim. Topluluğun ürettiği günübirlik hazlara karşıyım. Kendi oluşturduğum alanla yetinmeye çalışıyorum. İnsanlarla konuşuyorum fakat arkadaşlıklar kurmuyorum. Dostluklarım oldukça yüzeysel. Zaten Dünya için olması gereken bu. Tanrıya dua etmiyorum çünkü hayatımdaki her şeyi ben değiştirebilirim. Koskoca tanrının işi gücü bırakıp bana odaklanmasını istemem. Kaderimi yaşıyorum. Yazılan kaderden ...