Hüseyin Nihal Atsız'a

Henüz doğmadan önce kanımıza işlendi savaş 
Üstün ruhlar zincire vurulamaz 
Sınırlarımız neresi diye sorma bize tanrım 
Eline cihat bayrağını almış Türk'e sınır sorulmaz 
Yazgımız henüz tarih başlamadan yazıldı 
İsyan bayraklarını zulüm edenlerin topraklarında kaldırdık 
Namus borcudur bizim için cihan hakimiyeti artık 

Neyleyim aşkı neyleyim hazzı neyleyim pervasızca hayatı 
İmtihanım Türklüğü her yere yaymaktı
Hasret çektiğim tek mevzu düşman kaleleriydi 
Asker doğup asker ölmekti
Lafı ebeliği edebiyatçı işiydi bizim edebiyatımız ölümü esnemizde görmekti 

Atlar sürülsün düşmanın sırtına 
Tarih yazmalıydık Türklük adına 
Savaş koyar mı ruhu Atsız gibi olana 
Irmakta sulanırken atlar mektup bıraktım sana 
Zamansız adamsın bizim için Atsız baba


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ağır roman

Kahve makinesini yanıma alıp odama gittim. Herhangi bir film. Beni gerçeklikten uzaklaştıracak, ne yaptığım konusunda fikir sahibi olmayacağımı sağlayacak bir film arıyordum. Gecenin ilerleyen zamanlarında kendimi yine o karanlık sokaklara atacaktım. Düşüncelerimle baş başa kaldığım gündelik hayatımda insanlarla baş başa kalmayı gereksiz bir eğlence olarak görmeye başladım. Yedinci Mühür. Çağın gerektirdiği ruhsal boyuttaki travmaları anlatan, inançsızlığın getirdiği o boşluğu hiçbir şeyin dolduramadığını gösteren bir filmdi. İnançlarımız bize ne kazandırıyordu? Herhangi bir tanrı adaletsizliğin eşiğinde kalmış gezegene ne gibi bir adalet getirecekti? Bilmiyorum. İnançlarla ilgilenmiyordum. İçimde sönen iyiliğin yerini spontane gelişen hayat örgüleri almıştı. Bu garip tesadüfe eşlik etmenin getirdiği ıstırabı taşımanın yorgunluğuyla filmi izlemeye başladım. Cinayetin nereye gideceği hala aklımın bir köşesinde olan soru işaretlerinden biriydi. Kahvemi sağ elime, sigaramı sol elime aldım...
Devamı

ağır roman

" Zil sesin çok garip. "  Zarafetiyle gözümü boyayan bir elbiseyle kapımın önünde dikiliyordu.  " Bu sesi ilk defa duymuyorsun. "  Hafif bir tebessümle " Akşam beni bahçeye mi götüreceksin?"  Şaşkınlıkla gözünün içine baktım. Uykudan yeni kalkmış bir ölü olmanın zorluğuyla ne dediğini pek anlayamadım. Gözünü üstümdeki kıyafetlere dikmişti. Bana küçük çocuklara soruları cevaplaması için verilen ipuçlarından vermişti. Tebessüm ettim. " Beş dakika içinde her şey düzelir. İçeri gelsene. "  Eve girmesinin ardından odama gittim.  " Mutfakta kahve makinesi var. Kafana göre takıl. " Odaya girdim. Kapının arkasında karşıma çıkan alt kişiliğimle yüz yüze geldik. Boğazıma sarıldı.  " Ne yapıyorsun sen? Bırak beni. "  " Aynı soruyu ben sana soracaktım. Asıl sen ne yapıyorsun? Bu kadının burada bu kadar rahat etmesine nasıl izin verirsin? "  " Boğazımı bırak. "  " Seni sırtından vuracak ilk insana sırtını açtın. Ge...
Devamı

hiçliğe varmak

Merhaba x. Saat ikiye yaklaşıyor. Tarihin önemsiz olduğu günlerden birindeyim. Uzun süredir anonim olan sana anlatmaya çalıştığım varoluş sürecimin sonuna gelmiş bulunmaktayım. Ayın o beyazlığı gözlerimin önünde. Balkonumdayım. Dünya mesaisini bitirmiş insanlar artık gizli, ahlaksız sandığı ihtiraslarının dışında tamamen sükunete ermiş vaziyette. Şüphesiz bir suçlu bulmak zorunda değilim. Ölümün suçu yok. İlk defa kendi irademin olduğuna tanıklık etmeme çok az bir süre kaldı. Bir önceki yazımda hayata tutunmaya çalışıyor olduğum yanılgısına kapıldım fakat avucumun içinde kayıp giden hayatı inşa ettiğimin farkına vardım. Her şeyin bana uygun olmadığı bir gezegenin içinde yaşamaktan fazlasıyla yoruldum. Artık çözüm yolu aramak yerine bütün yolları kapatmayı tercih ediyorum. Kendi dışımda kalanları kabul ederken kendimi reddetmekten başka bir çarenin olmadığına tanıklık ettim. Dünya sizlerin olsun. Ben artık ölümden kaçmaktan feragat ediyorum. Sandalye, ip ve tavan. Nasıl bir üçleme olur?...
Devamı